Recensie van een herdershond

Vlak voor de voorstelling zei iemand van het theater dat er een blinde dame met een geleidehond op de eerste rij zat. “Niet schrikken.” Ik schrok niet, want ik ben hondengek. Stiekem keek ik om het hoekje en zag een prachtige witte herder liggen; kop richting het podium, voorpoten over elkaar en vol verwachting voor wat er ging komen. Ik dus!

Na de laatste stemoefeningen in de coulissen liep ik het toneel op. Metéén keek de hond op en luisterde geconcentreerd naar mijn opening, maar al na dertig seconden slaakte hij een diepe zucht, stond op, draaide met zijn kont naar me toe en ging de anderhalf uur liggen slapen. Onzeker raakte ik met zijn baasje in gesprek, een lieve vrouw die zei dat de hond Victor heette. Ik zei dat recensent Victor zojuist vroegtijdig mijn carrière had verwoest. Dat was de beste grap van de avond, die uiteraard verder geheel in het teken van een ‘niet meer luisterende hond’ stond.

Twintig jaar later, ook in Nijmegen (theater De Lindenberg), zat er weer een vrouw met hulphond op de eerste rij. Een blonde retriever dit keer, maar ik herkende het baasje! Ik vroeg of recensent Victor er nog was, maar wist wel beter. Met een brok in haar keel zei ze dat ’ie na een fantastisch leven een paar jaar terug was overleden, maar dat ze in Trudy de retriever een geweldige opvolger had, waarmee ze ook zo vaak mogelijk naar het theater ging. Ze stelde me glimlachend gerust: “Trudy is veel milder in haar oordeel dan Victor.” Nadat ik de rest van de zaal had uitgelegd waar dit onderonsje over ging, lachte iedereen vertederd mee. Bis voor de hulphond dus! En ik was inderdaad gegroeid als artiest, vond ook Trudy.