Een jaar lang dag en nacht voor een pup zorgen. Wetend dat je hem daarna weer moet loslaten. Waarom kiezen mensen daar (vaak meer dan één keer) voor? Drie puppypleegouders vertellen wat hen drijft. Van diepe hondenliefde tot gezinsgeluk.

vrouw buiten in een park aait een staande blonde jonge hond

Goed doen geeft energie

Toen Abra Stevenson om gezondheidsredenen moest stoppen met werken, was thuis ineens wel heel erg ‘thuis’. ‘Ik wilde graag weer iets doen wat ertoe deed. Iets wat bij mijn mogelijkheden paste.’ Dat ze dol is op honden hielp natuurlijk mee bij de keuze voor KNGF, maar de echte motivatie zat nog een stukje dieper. Abra’s zus Heleen heeft een visuele beperking en ze weet dus als geen ander hoeveel verschil een geleidehond kan maken. ‘Door haar hulphond kreeg Heleen zo veel vrijheid terug. Ze ging weer makkelijker naar buiten, op vakantie en eropuit. Dat gun je iedereen.’

Onderweg naar vakantie in Frankrijk hakte Abra de knoop door en gaf zich op: ‘Ik las in de auto de pleegpupoproep voor aan mijn man en dacht ‘dit moet ik gewoon nu doen’. Niet lang daarna kwam labradorpup Wubbo in huis. En inmiddels hebben Abra en haar man net hun tweede hond Zipper afgeleverd op school.

Abra heeft ADHD en gaat soms alle kanten op. Voor haar is een pup dan al even een hulphond. ‘Als ik te druk ben, zie ik dat terug aan de hond. Vooral Zipper was daar heel goed in; die was zo zen. Dus hij floot mij zo af en toe terug, in plaats van omgekeerd. Bijzonder hoe dat werkt.’ Nog bijzonderder werd het toen Wubbo afgestudeerd was en werd gekoppeld aan Abra’s zus Heleen. ‘We hadden weleens gezegd: stel je voor dat zij Wubbo zou krijgen. Maar die kans leek zo klein, dat we het al uit ons hoofd hadden gezet. Tot dat ene telefoontje kwam. Wat een droom!’

Nu ziet Abra haar eerste pup terug als hulphond. ‘Hij knuffelt mij nog steeds plat, maar zodra Heleen beweegt, staat hij naast haar. Dan zie je opeens van heel dichtbij: ja, hier doe ik het voor!’

gezin met man, vrouw en 2 kinderen zitten buiten in een grasveld met een kleine zwarte pup

Kippenvelmomenten waar je het voor doet

Soms weet je het gewoon meteen. Toen Judith Bosch een oproep van KNGF Geleidehonden voorbij zag komen, hoefde ze niet lang na te denken. ‘Ik las het en dacht: wauw… dit wil ik. Het raakte me meteen. En als iets me echt raakt, is een beslissing snel genomen.’ En zo werd Karel de eerste pleegpup. Daarna volgde Imro, die nog wat extra zelfvertrouwen nodig had voordat hij naar school kon. Sinds mei dartelt de kleine Ayden door het huis. ‘Zo’n pup brengt zó veel leven mee. We lachen, we zorgen, we trainen, we wandelen, we knuffelen en genieten. Stiekem krijgt iedereen thuis er een beste vriend bij.’

Juist die combinatie maakt het voor Judith zo perfect. ‘Je draagt bij aan iets groters, maar krijgt er zelf ontzettend veel voor terug. Onze kinderen leren hoe mooi het is om iets voor een ander te doen. En tegelijkertijd is het een verrijking van ons eigen gezin. Dat geluksgevoel geven we met liefde door.’

‘Ik ben gestopt met werken omdat de kinderen niet zo goed gedijden op de kinderopvang. Met de tijd die ik over had, wilde ik graag iets bijdragen aan de maatschappij. En ik had geen mooiere manier kunnen bedenken dan dit.’ Wat ze bijdraagt, besefte Judith extra toen ze met Imro op station Utrecht stond. ‘Vlak bij de toegangspoortjes liep een blinde man voorbij met zijn KNGF geleidehond. Ik kreeg overal kippenvel en schoot vol. Zo ontroerend hoe mens en hond één team vormen. Ik keek naar Imro en zei: Kijk, dit wordt jouw baan. Dan voel je zo intens waarom je dit doet.’

Ondertussen geniet Judith met haar gezin van hun nieuwste puppyavontuur. ‘Met Ayden is alles weer anders. We hebben nu wat meer ervaring, dus kunnen meteen aan de slag met trainen. Ik verheug me ontzettend op alle kippenvelmomenten die we met z’n allen gaan beleven.’

vrouw en dochter zitten samen buiten, ze knuffelen een blonde hond

Bouwen aan zelfvertrouwen

‘Kijk mam, leuk, een ‘hondenkraampje’.’ Met die opmerking stuurde de zoon van Ingrid Joosten haar tijdens een hardloopevenement een pad op waar ze nooit meer vanaf stapte. De kraam bleek van KNGF Geleidehonden. En inmiddels is ze vijf pleegpups verder. Eigenlijk wilde Ingrid niet meer gebonden zijn aan een hond. Maar dat betekende ook afscheid nemen van dat wat ze ontzettend graag doet: honden trainen. ‘Honden zijn een rode draad in mijn leven. Ik heb jarenlang getraind met mijn Belgische herders, diploma’s behaald in de werkhondensport en ben gefascineerd door hoe honden leren. Toen ik bij de KNGF-stand stond dacht ik: dit is het! Weer aan de slag met honden, maar dan los-vast.’

‘Ik vind het superinteressant om een hond zelfvertrouwen te geven. Zit, af en blijf leren ze al snel. Maar ik wil weten wat er in zo’n koppie omgaat. Hoe je een hond helpt om zelf problemen op te lossen en stevig in zijn schoenen te staan. Daar gaat mijn hart sneller van kloppen.’

Op dit moment is Jannetje de pup van dienst: een tien maanden oude labradorgoldenpuber met een flinke dosis golden in zijn karakter. ‘Ontzettend aanhankelijk, dus. En af en toe een beetje doof. Maar puberen hoort erbij. Ik geef hem ruimte, kijk wat hij nodig heeft en moet er vooral om lachen.’

‘Iedere hond is weer anders. Dat aanvoelen en daarop inspelen vind ik mooi. In dit vrijwilligerswerk kan ik echt mijn hart en ziel kwijt. Het geeft me plezier, maar ook zelfvertrouwen: dit kan ik, hier ben ik goed in. Misschien is dat wel het mooiste. Op drie manieren bouwen aan zelfvertrouwen: voor de pup, voor mij en uiteindelijk ook voor het baasje. Zo is de cirkel mooi rond. En de zesde pup? Tsja, ik wilde niet gebonden zijn, maar nummer zes staat alweer op de planning.’

Deze verhalen komen uit ons magazine Uitgelaten editie oktober 2026. Donateurs en relaties van KNGF Geleidehonden ontvangen deze 2 keer per jaar. In dit donateursmagazine lees je alles over onze hondenhelden, onze missie en het laatste nieuws rondom onze organisatie.

Lees de laatste editie van Uitgelaten online Externe link
Verder lezen…

over het onmisbare werk van pleeggezinnen

Verhaal 1 van 10