Een vriend voor het leven

Potje in de keuken

‘Mijn moeder las álles in de krant. Grote artikelen en alle kleine advertenties. Op een dag in 1988 las ze een kort stukje over de mogelijkheid om doppen te verzamelen en zo de opleiding van blindengeleidehonden te steunen. Dat was een kleine moeite, vond ze, en dus belandde er een potje in de keuken waar vanaf toen plastic doppen in verzameld werden. Ik was altijd degene die eens in de zoveel tijd een hoeveelheid doppen naar het inzamelpunt bracht.’

Langzaam maar zeker raakte Jan ook besmet met ‘het doppenvirus’. ‘Overal waar mijn moeder ging, vroeg ze het: ‘Je spaart toch wel doppen hè, want zo simpel kan het zijn om KNGF te steunen!’. Gedurende de rest van haar leven volgde AnneMarie KNGF op de voet. Ze was altijd op de hoogte, én bleef doppen sparen. ‘Ze was heel begaan met de organisatie, vooral met de honden. Kwam ik bij haar op bezoek in haar zorghuis, had ze een artikeltje gelezen over een hulphond die ergens geweigerd was. ‘Wat vind je daar nou van Jan!’, zei ze dan.’

Een naam bedenken

Begin 2026 nam AnneMarie echter een besluit. Het was genoeg geweest. Ze had een lang leven gehad, maar het was klaar. Maar één ding wilde ze nog doen: een donatie van 40.000 euro aan KNGF-Geleidehonden. Jan: ‘We namen samen contact op met KNGF en al snel bleek dat mijn moeder met haar donatie het hele leven van één hulphond kon sponsoren. Ze mocht zelf een naam bedenken, die moest beginnen met de letter V. Daar hoefde ze geen seconde over na te denken: Vriend. ‘Een vriend voor iemand die dat straks heel hard nodig gaat hebben’, zei ze’. Het was voor mijn moeder heel mooi dat ze dat telefoongesprek nog zo bewust heeft meegemaakt. Een geruststelling. Nu was ze echt klaar.’

Levenslange wens

Niet veel later, op 6 maart, overleed AnneMarie. Een dag later werd het V-nest, met daarin het pupje Vriend, geboren. Jan: ‘Voor de kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen zal de naam Vriend altijd verbonden blijven met onze moeder – hun oma en (over)grootmoeder – en met haar levenslange wens om iets goeds na te laten.’