Lola op de werkvloer

Elian: ‘Voor een artikel over kleding interviewde ik Anouk, een jonge verkoopster, van een tweedehands winkel in Leiden. Ze was gespannen voor ons gesprek. Terwijl ze krukken voor ons klaarzette in het magazijn, waar planken vol kleding reikten tot aan het plafond, vertelde ze dat ze ADHD heeft. Nog voor ik Anouk kon geruststellen, trippelde Lola al naar haar toe. Ze schoof dicht tegen haar benen aan zodat Anouk haar kon aaien. En toen we met het interview begonnen, hoorde ik de rust terugkomen in Anouk’s stem.’

Enthousiast vertelt ze over de winkel, zelf noemt ze het liever een boutique. Van huis uit is Anouk al opgegroeid met tweedehands kleding en inmiddels heeft ze ontzettend veel moois voorbij zien komen. Laatst nog een zijden coltruitje van Jean-Paul Gaultier dat ze cadeau kreeg van een klant. De winkel neemt geen vintage in, alleen kleding die niet ouder is dan drie jaar. Dit designerstruitje komt uit 2002, het jaar waarin Anouk ook is geboren. “Dat moest kennelijk zo zijn,” zegt ze triomfantelijk. 

Het interview verliep soepel en spontaan. Dankzij lieve Lola, die haarfijn aanvoelde wat hier nodig was. Na afloop stak ze haar voorpoot uit voor nog een knuffel van Anouk. Ik vind het bijzonder dat Lola naast haar werk als blindengeleidehond, ook in dit soort situaties zo van waarde is. En dat ze weet wat haar te doen staat, als ik haar het tuig weer om doe om terug naar huis te reizen. Ik voel mij bevoorrecht samen met haar een team te vormen.