‘Labelle voorkomt dat de PTSS met me aan de haal gaat’

Jarenlang stopte Stanley alles weg. Dat had hij zo geleerd. Praten over angst, verdriet of pijn hoorde er niet bij. ‘Ik kom uit een Indisch-Christelijke familie. Ik ben disciplinair opgevoed. Niet lullen maar poetsen. We praten niet over problemen of over de pijn die we hebben.’

Dat zette hij zo door tijdens zijn werk als politieagent. Wat hij meemaakte tijdens zijn werk stapelde zich op. Pas veel later ontdekte hij hoeveel impact dat had gehad.
‘Je zou denken dat je juist tegen veel meer dingen kunt door alle ervaring die je opdoet. Het tegendeel is waar. Het raakt overbelast.’

Altijd op scherp

Stanley kreeg steeds meer last van klachten. Hij sliep slecht, had nachtmerries en was voortdurend alert. ‘Ik zag nog steeds overal gevaar. De alertheid, de constante dreiging, de mensen die ineens achter me stonden.’

Boodschappen doen of een drukke straat inlopen werden steeds moeilijker. Zijn vrouw Ingrid ging altijd met hem mee. ‘Niet voor de gezelligheid, maar om te zorgen dat ik niet in de problemen kwam.’

Zelf dacht hij lange tijd dat zijn korte lontje gewoon bij zijn karakter hoorde. ‘Ik dacht altijd: dat is gewoon mijn temperament: Indische sambal, fanatiek, fel. Maar dat korte lontje, dat is mijn PTSS. Ik ben iemand die mensen wil beschermen. Ik wil niet vijandig zijn naar mijn omgeving toe. Dat klopt gewoon niet met wie ik wil zijn.’

Uitbehandeld, maar niet beter

Stanley volgde verschillende behandelingen. EMDR, exposuretherapie, cognitieve gedragstherapie en veel gesprekken. De behandelingen hielpen gedeeltelijk. ‘Met de restschade die ik nog had, kon ik gewoon niet verder.’

Terug naar het hier en nu

Hij kwam op de wachtlijst voor een PTSS-assistentiehond en toen kwam Labelle. ‘Ze is een hond, maar voor mij is Labelle meer een buddy. Ze vergroot mijn wereld. Als ik ergens loop en te veel bezig ben met mijn omgeving, dan laat zij dat merken. Dan blijft ze ineens stilstaan, trekt even, kijkt me aan. Ze schudt nog net niet nee. Zo van: wacht eens even. Jij bent er nu niet bij. Dan moet ik stoppen. Aarden. Rustig worden.’

‘Ik krijg haar dan niet tevreden met een aai en vriendelijk woordje van: “Schatje, het is goed.” Dan vertikt ze het om verder te lopen. Ik moet door mijn knieën, aandacht geven. Pas dan gaan we weer verder. Ze haalt me terug en ze voorkomt dat de PTSS met mij aan de haal gaat.’

Weer samen op pad

Op plekken die vroeger veel spanning opriepen, helpt Labelle hem om in het moment te blijven. ‘In een winkelstraat lopen allerlei soorten mensen. Als ik bepaalde types tegenkom of onverwachte geluiden hoor, schiet er door mijn hoofd dat ik me schrap moet zetten. Dat zesde zintuig van mij is verstoord. Altijd aan. Altijd op scherp.’
Dat gevoel is niet verdwenen, maar dankzij Labelle is het wel beheersbaar geworden. ‘Het blijft voor mij spannend als we gaan winkelen. Maar dankzij Labelle is het nu behapbaar. Ik weet dat zij mij back-up geeft.’

Dat betekent ook dat hij weer dingen kan doen die voor hem ontzettend belangrijk zijn. ‘Mijn dochter van negen past kleding in een pashokje en ik wacht rustig op haar. Sterker nog: ik kan nu zelfs nog een leuk setje voor haar pakken als ik dat zie. Of een andere maat zoeken. Dat ik op zulke momenten met haar mee kan, is onbetaalbaar. Ik wilde altijd wel mee maar het ging gewoon niet.’

Rust in de nacht

Ook thuis en ’s nachts is Labelle er voor hem. ‘Waar mijn vrouw vroeger wakker werd van mij, van het gillen of boksen als ik een nachtmerrie had, ligt Labelle nu op de kamer.’
Nog voordat een nachtmerrie hem volledig meesleept, grijpt ze in. ‘Ze maakt me wakker. Ik kijk dan even en geef haar een knuffel. Ze gaat terug naar haar mand en ik draai me om en val weer in slaap.’

De rust die dat geeft, merkt hij iedere dag. ‘Ik ben veel relaxter sinds ik haar heb. Liever ook. Ik zeg niet dat ik weer helemaal de oude ben, maar dit is wel wie ik in de kern ben. De PTSS zat dat de laatste jaren in de weg. Labelle helpt me om dat weer terug te vinden.’