Drie persoonlijkheden op pootjes

Moederhond Kaya is een ster in loslaten én vasthouden

Zacht, altijd vrolijk, tevreden en een nogal praktisch ingestelde moeder, zo omschrijft Janneke van Den Hoek-Kooiman haar moederhond Kaya. “Kaya is eigenlijk gewoon altijd Kaya. Ze stapt heel makkelijk in en weer uit haar moederrol. Zonder roze wolk, maar ook zonder empty-nest-syndroom.” 

Naast Kaya heeft Janneke nog 2 gepensioneerde moederhonden in huis: Rowin en Maika. Waar de andere 2 graag hun eigen plek en ruimte hebben, zoekt Kaya juist nabijheid. “Ze wurmt zich echt overal tussen”, vertelt Janneke. “Desnoods boven op de andere honden. Dan heb je ineens een stapel honden. Dat typeert haar ook wel: eigen ruimte is niet zo belangrijk, lekker dichtbij zijn wel.” 

Dat dichtbij willen zijn kwam extra naar boven toen Jannekes man onverwacht overleed in 2024: “Van alle drie de honden reageerde alleen Kaya echt op mijn verdriet. Ze wilde de hele tijd bij me liggen en voelde alles feilloos aan. Ook tijdens de crematieplechtigheid is ze niet van mijn zijde geweken. Ze was er gewoon, letterlijk en figuurlijk.”  

Als het om haar pups gaat, neemt Kaya juist weer makkelijk afstand. “Ze geeft enorm veel melk en zorgt goed”, zegt Janneke. “Maar zodra de praktische klus geklaard is, is het ook wel echt klaar. Spelen en knuffelen met haar pups doet ze niet echt. Behalve toen één pup iets langer bleef dan gebruikelijk. Dat vond ze erg gezellig. Misschien zijn acht van die kleine piranha’s gewoon wat te veel van het goede.” 

Kaya is meer een mensenhond dan een hondenhond. Andere honden laat ze meestal links liggen. “Buiten is ze vooral op mij gericht; heel anders dan de andere twee dames. Ze is ook niet echt een held, vooral niet in het donker. Maar dat hoeft ook helemaal niet. Voor mij is iedere moederhond sowieso een superheld.”

De zachte kracht van vaderhond Nicky 

Vaderhond Nicky heeft thuis de bijnaam Rocky gekregen. En dat is niet voor niets. Hij is een letterlijke rots in de branding: stabiel, kalm, slim, en soms ook een tikje afwachtend. 

“Die bijnaam begon als een grapje”, vertelt Patricia van Wieringen. “Onze vorige vaderhond heette namelijk Silvester. Nicky is onze rots, maar dan wel een hele zachte. Eigenlijk precies het tegenovergestelde van Silvester. Dat was een echte Silvester Stallone: pittig, stevig, heel actief en minder aaibaar. Allebei dekreu, maar allebei heel anders.” 

Nicky’s kracht zit juist in zijn zachtheid. Hij straalt rust uit, komt regelmatig vragen om een knuffel en is enorm lief. “Ik kan hem overal mee naartoe nemen”, vertelt Patricia. “Ik werk als zelfstandig HR-adviseur en Nicky gaat vaak mee naar opdrachtgevers. Dan ligt hij moeiteloos drie uur lang rustig in een hoekje, of gewoon bij mijn voeten.” 

In beweging komt hij pas als het nodig is: “Als gesprekken moeilijk worden, of als mensen gespannen zijn, staat hij ineens op. Dan legt hij bijvoorbeeld zijn kop op de knieën van een nerveuze directeur of gaat naast een autistische jongen staan, die moeite heeft met het gesprek. Hij voelt spanningen feilloos aan en geeft zijn rust door.” 

Die rust werkt ook door bij haarzelf. Patricia liep jaren geleden hersenletsel op na een ongeluk. “Ik functioneer inmiddels weer goed, maar Nicky is echt mijn buddy. Zijn stabiele, lieve karakter heeft veel invloed op mijn gestel en mijn gemoed. Zodra ik die typische golden retriever-glimlach zie, ga ik blij de dag in.” 

Nicky heeft inmiddels 6 nestjes voortgebracht. “Ik hoop dat zijn pups niet alleen zijn werklust en vrolijkheid meekrijgen”, zegt Patricia, “maar vooral ook zijn zachtheid. Want alleen daarmee maken ze al het verschil, of ze nou hulphond worden of niet.” 

Alles is mega aan pleegpup Seven 

Megavrolijk, mega-enthousiast, megaleergierig. Pleegpup Seven doet zijn naam eer aan: hij heeft energie voor zeven honden tegelijk. “Ik denk dat ‘mega’ Sevens karakter het beste samenvat”, lacht zijn baasje Atie. “En laten we ook ‘mega-gericht-op-mij’ niet vergeten, want waar ik ga, gaat Seven.” 

Als ervaren pleegpupouder zag Atie het meteen: dit is er eentje die vol het leven in springt. “Hij voelde zich direct thuis, zat goed in zijn velletje, hoefde nauwelijks te wennen en stond meteen aan.”   

En dat doet hij nog steeds. Zodra Atie ’s ochtends uit bed stapt, start Seven zijn dag met haar als stralend middelpunt. “Hij wil het liefst de hele dag bij me op schoot zitten. Soms ben ik het wel even zat”, geeft Atie toe. “Maar aan de andere kant is het ook zijn kracht: 100% toegewijd zijn aan één persoon.”  

“Seven is een vrolijke stuiterbal, maar wel eentje met verstand. Een durver én een denker. Hij kijkt eerst, voelt aan of iets te vertrouwen is en stormt niet zomaar overal op af. Hij houdt me altijd en overal goed in de gaten. Op het strand heb ik geen fluitje nodig.” 

Tegelijk is hij met veertien maanden ook volop puber. Met bananen in zijn oren en een bijzonder talent voor het verslepen van spullen. “Ik mopper weleens, maar hij is en blijft een schat. Met onze vier kleinkinderen is hij zó lief. Hij knuffelt ze letterlijk ondersteboven en gaat lekker tussen het speelgoed liggen, om maar bij ze te zijn.” 

Seven is nog wat te jong van geest om naar school te gaan, dus blijft hij nog even bij Atie. Maar ze twijfelt niet aan zijn toekomst. “Hij wil werken. Hij wil leren. Hij wil alles voor je doen. Dat maakt hem zielsgelukkig. Ik weet zeker dat Seven voor iemand een megageluksgetal wordt.”