‘Ik ben geboren met een erfelijke, progressieve netvliesaandoening. Als jong kind kon ik nog wel wat zien, maar naarmate ik ouder werd, werd dat steeds minder. Ik kon daar toen prima mee omgaan, wist me altijd wel weer aan te passen aan mijn verslechterde zicht.’ Aan het woord is Harry, ambassadeur bij KNGF Geleidehonden.

Dankzij geleidehonden verloopt zijn leven nu harstikke soepel, maar dat is niet altijd zo geweest. Als kind redde hij zich dus prima, maar toen hij als jongvolwassene tegen lantaarnpalen begon te botsen, moest hij met een taststok op pad. ‘Dat waren de minst gelukkig en moeizaamste jaren van mijn leven. Ik ging steeds minder vaak op pad, ik vond het echt niet leuk om met een taststok over straat te gaan. Het kostte me enorm veel energie en voelde me dus ook ernstig beperkt. Op een gegeven moment ging ik alleen voor het noodzakelijke de deur uit.’

Een lach van oor tot oor

Toen Harry met zijn vriendin op de jaarlijkse Ziezobeurs was, bezochten ze de stand van enkele hulphondenscholen. Bij een van de scholen kon hij een stukje met een blindengeleidehond lopen. Ondanks dat het lang geleden is, weet Harry nog precies hoe de hond heette. ‘Maddox, een schat van een hond. Ik ging met de instructeur mee naar buiten, kreeg de beugel van de hond in mijn handen en ging lopen. Het was ongelooflijk! Met een lach van oor tot oor kwam ik terug bij mijn vriendin. Daarna ben ik serieus werk gaan maken van een aanvraag voor een blindengeleidehond. Ik ben bij meerdere scholen in Nederland op open dagen geweest en heb de weloverwogen keuze gemaakt om me bij KNGF Geleidehonden in te schrijven. In 2013 was het zo ver, toen kreeg ik mijn eerste blindengeleidehond.’

‘Zo draag ik bij aan een toegankelijker Nederland’

Harry kon weer deelnemen aan het leven. ‘Er ging letterlijk en figuurlijk een wereld voor me open. Eindelijk had ik mijn eigen looptempo weer terug. Niet dat langzame gestrompel met een stok, zoekend naar obstakels waar ik dan omheen moest, maar gewoon een lekkere tred. Heerlijk vond ik dat! Ik kwam weer veel vaker buiten, ging weer voor de lol ergens naartoe in plaats van dat het moest.’

Zelfs in de gevangenis

Omdat Harry graag iets wilde doen voor anderen, besluit hij te zoeken naar vrijwilligerswerk. Hij sluit zich aan bij een organisatie en van daaruit bezoekt hij eenzame ouderen. Dat doet hij nog steeds, samen met zijn huidige blindengeleidehond Tommie. Daarnaast is hij ook al ruim 10 jaar ambassadeur bij KNGF Geleidehonden. ‘Samen met Tommie kom ik overal, op de gekste plekken. Ik geef veel voorlichtingen op scholen, breng bezoekjes aan bedrijven of ga langs op sponsordagen van verenigingen. Ik ben zelfs een keer in een gevangenis geweest om te vertellen over het werk van KNGF. Het was moeilijker om met Tommie binnen te komen, dan om weer naar buiten te gaan!’

Laatst was Harry op bezoek bij de Christelijke Ouderen Dienst in Beemte Broekland. ‘Dat was weer een ontzettend leuke middag. Ik geniet van alle voorlichtingen die ik geef. Ik kan echt laten zien wat Tommie voor mij betekent en zo draag ik bij aan een toegankelijker Nederland. Blindengeleidehonden hebben mijn leven compleet veranderd. Ik heb mijn zelfstandigheid terug. Én ik heb er een gezellig, harig maatje bij.’

Ook een keer naar het verhaal van een ambassadeur luisteren? 

Vraag een gastspreker aan
Verhaal 1 van 8