Claudia is vorig jaar met PACT is begonnen, samen met haar labrador Jack. Ze heeft in haar werkzame leven PTSS opgelopen. Ondanks diverse behandelingen en therapieën, heeft ze nog last van PTSS-gerelateerde restklachten. Zo lang ze structuur houdt, gaat het redelijk goed. Die structuur heeft ze dankzij haar zelf opgeleide PTSS-assistentiehond Jack.
Hoe is PTSS bij jou ontstaan?
“Ik heb tijdens mijn werk meerdere nare incidenten meegemaakt. Niet eens heel heftige dingen, maar het ging wel stapelen. En op een gegeven moment was het te veel. Ik kreeg last van herbelevingen, nachtmerries en paniekaanvallen. Het liefst had ik de hele dag de gordijnen dicht en ging ik nergens heen. Thuis was ik veilig. Ik dacht nog: ‘dit gaat wel over, ik kom er wel weer bovenop, ik moet gewoon rust nemen’. Na 2 jaar ging ik weer aan het werk, in een nieuwe functie. Maar de klachten gingen niet over.”
“Toen ik de diagnose PTSS kreeg zakte de grond onder mijn voeten vandaan. Hoe kon ik dat nou hebben? Wat ik had meegemaakt was wel erg, maar toch niet zó erg? Ik heb heel hard gehuild. Vond het vreselijk dat ik nu gelijk een stempel kreeg. Maar als je het niet weet, zie je niks aan me. Ik dacht dat ik er met een paar therapiesessies wel weer zou zijn. Ook dat was niet zo; ik werd volledig afgekeurd. Ik ben 43 en al ‘met pensioen’. Dát vind ik zo erg. Nog erger dan alles wat ik heb meegemaakt.”
Wat gebeurde er toen?
“Ik weet niet veel meer van de periode waarin ik behandeld werd. Geheugenverlies is ook een symptoom van PTSS en dat had ik zeker. Ik heb veel steun gehad aan mijn vriend en kon erg goed met hem praten. Wat me ook heeft geholpen, is Jack, mijn zwarte labrador. Kort nadat ik thuis kwam te zitten heb ik hem in huis gehaald. Vroeger had ik ook een zwarte lab en dat was echt mijn maatje. Dat wilde ik weer. En ik dacht, misschien kan ik hem wat leren.”
Hoe kwam je PACT op het spoor?
“Ik merkte al vrij snel dat de aanwezigheid van Jack mij enorm veel rust en houvast gaf. Ik ben op zoek gegaan naar mogelijkheden om hem meer te leren, echt te trainen. Ik belde en mailde rond en kwam zo uiteindelijk bij KNGF Geleidehonden terecht. Een bekende school voor mij, waar ik een goed, vertrouwd gevoel bij had.”
Kon je gelijk starten?
“Er zijn nog best wat stappen die je door moet voordat je echt start met het traject. Er kwam een maatschappelijk werker van het Veteraneninstituut langs. Jack en ik hebben beide een gedragstest gedaan. Daarna volgde er nog een medische keuring voor Jack. Dat vond ik enorm spannend, maar hij is daar met vlag en wimpel voor geslaagd. Toen stonden de seinen op groen en kon de training beginnen.”
Onze band is nog hechter
– Claudia over haar hulphond Jack
Hoe vond je het om je eigen hond op te leiden?
“Ik dacht dat ik Jack al goed kende, maar ik heb geleerd hem nog beter te lezen. Onze band is daardoor hechter geworden. Met hulp van de KNGF-instructeur heb ik Jack veel kunnen leren: voor me staan of liggen als ik dat wil, om mensen op afstand te houden. Hij zoekt geregeld contact met me als we op een plek zijn waar het druk is en hij haalt me uit paniekaanvallen. Met Jack kan ik de hele wereld aan. Dat gevoel maakt dat ik meer wil en kan.
De training was soms nog best lastig, want Jack is mijn allergrootste vriend maar ik moest hem soms ook begrenzen. Ik moest echt wel wat daadkrachtiger worden. Nog steeds is dat voor mij een aandachtspunt. Hij pakt me helemaal in met zijn mooie grote ogen!”
Hoe zie je de toekomst voor je?
“De toekomst is morgen. Verder vooruitplannen doe ik nauwelijks meer, het is zo vaak anders gelopen. Ik moet nog erg wennen aan het feit dat ik volledig ben afgekeurd, ik zoek naar een nieuwe invulling van mijn leven. Ik heb wel meer rust gevonden in de situatie en kan het ook positief bekijken: zonder PTSS had ik Jack nooit gehad, dan had ik nog fulltime gewerkt. Ik wil graag iets betekenen voor anderen, maar weet nog niet hoe. Ik weet wel dat Jack me daarbij gaat helpen.”
