Waarom Tessa Gottschal wil nalaten aan KNGF Geleidehonden 

Op een dag zag ik haar met een geleidehond. Ze leek vrijer te bewegen, zekerder, bijna blijer. Dat verschil was groot. Niet omdat ik precies wist wat die hond allemaal deed, maar omdat je zag wat het met haar deed. Dat moment bleef hangen. Het was ook het moment waarop ik voor het eerst besloot te gaan doneren en al snel terechtkwam bij KNGF Geleidehonden.

Een unieke band

Wat mij raakte, was niet alleen de praktische hulp, maar vooral de band tussen mens en hond. Het vertrouwen, het samen optrekken, het gevoel dat je er niet alleen voor staat. Die verbondenheid heb ik later ook zelf ervaren. Ik heb een heel sterke relatie met mijn eigen hond gehad. Zo’n band gaat diep. Je leert elkaar lezen, je voelt aan wat de ander nodig heeft, vaak zonder woorden. Dat maakt de relatie tussen mens en hond uniek.

Juist vanuit die ervaring spreekt het werk van KNGF Geleidehonden mij zo aan. De manier waarop zij kijken naar het hele plaatje. Niet alleen naar wat een hond kan betekenen voor een mens, maar ook naar wat een hond nodig heeft om met plezier zijn werk te kunnen doen. Die zorgvuldigheid stopt niet wanneer een hond ouder wordt of met pensioen gaat, want dan zorgt KNGF voor een goede oude dag voor de hond. Dat vind ik fantastisch.

Betekenis

Voor mij draait nalaten om betekenis. Om de vraag wat je wilt doorgeven, ook wanneer je er zelf niet meer bent. Ik vind het een geruststellende gedachte dat mijn nalatenschap kan bijdragen aan dit werk. Dat het helpt om die bijzondere relatie tussen mens en hond mogelijk te blijven maken, met respect voor beiden.

Nalaten voelt voor mij niet als iets zwaars. Het voelt als een logische stap. Als een manier om te zeggen: dit is wat ik belangrijk vind. En als het ervoor zorgt dat mensen meer vrijheid ervaren en honden de zorg krijgen die ze verdienen, dan klopt dat voor mij.”