Kennismaking met ADL-assistentiehond Orrie: ‘het moment waarop alles klopte’

Vanwege MS gebruikt Nynke een rolstoel en is ze voor veel dingen aangewezen op de hulp van een assistentiehond. Na een jarenlange samenwerking was de band met Jissa heel hecht geworden. Het idee van opnieuw die intieme band opbouwen en opnieuw volledig leren vertrouwen op een hond, noemt ze “buitengewoon spannend.”

‘Toen Orrie binnenkwam was dat een enorme overgang. Met haar enorme energie wilde ze alles tegelijk zien, ruiken en ontdekken. Heel anders dan Jissa, die juist heel rustig en bedachtzaam was. Heel eerlijk, de eerste minuten dacht ik: “gaat dit wel werken?”

Toch had Nynke juist om een actievere hond gevraagd. Jissa had op het laatst weinig energie meer over en Nynke voelde dat zij zelf juist meer beweging nodig had. ‘Een hond met pit, die me letterlijk en figuurlijk vooruit kon trekken. Maar op dat eerste kennismakingsmoment sloeg de twijfel dus toe.’

Magisch moment

Die twijfel hield precies een paar minuten stand, want toen gebeurde het: Orrie stopte met ronddraven, liep naar haar Nynke toe en keek haar recht aan. ‘De drukte trok plotseling weg en ik zag een enorme rust in haar ogen en in haar hele lijf ontstaan. In haar blik zat ineens zoveel zachtheid en aandacht. Alsof ze zei: “geef me even de tijd om je te leren snappen.” Geen woorden, geen commando’s, alleen dat stille begrip tussen haar en mij. Dat was het moment waarop de klik overduidelijk binnenkwam.’ Nynke zei dan ook volmondig ‘ja’ op de vraag of ze door wilde met Orrie.

Vanaf dat moment groeide er iets wat volgens Nynke moeilijk in woorden te vangen is. ‘Het zit in kleine, bijna onzichtbare momenten: de manier waarop Orrie dicht bij mij gaat liggen, haar kop even tegen mijn been legt of me aankijkt, voordat ze iets doet.’ Voor Nynke voelt die nabijheid buitengewoon intiem. ‘Orrie is er altijd. Ze voelt hoe het met me gaat, soms voordat ik het zelf doorheb. Haar constante aanwezigheid geeft mij rust en vertrouwen en maakt dat dat ik me nooit alleen voel.’

Echt meedenken

Tijdens de eerste trainingen samen bleek hoe snel Orrie leerde. Ze raapte iets op, nog voordat Nynke het vroeg, duwde haar voet op de juiste manier uit de rolstoel, opende deuren met een vastberaden beweging van haar neus en hielp Nynke met aankleden. ‘Orrie kijkt mij op de juiste momenten even aan, alsof ze wil checken: “zo bedoel je het toch?” Orrie doet niet alleen wat ik vraag, ze denkt echt met me mee. Die voortdurende afstemming gaf me veel sneller vertrouwen, dan ik had verwacht.’

Het wennen aan een nieuwe assistentiehond kost tijd. In het begin moest Nynke soms echt even omschakelen van Jissa’s gedrag naar dat van Orrie. Inmiddels is dat helemaal voorbij. Wat begon als een onstuimige ontmoeting groeide uit tot een fijne, organische samenwerking. ‘Ik ben ontzettend blij met Orrie. We kunnen met elkaar lezen en schrijven. Haar bijna besmettelijke energie is bovendien precies wat ik nodig had. Ze “trekt” me op een fijne manier het huis uit, en daardoor ga ik veel vaker weer echt op pad. Haar enthousiasme om te helpen zit niet alleen in aangeleerde vaardigheden, het zit ook in haar hart.’