Oude liefde roest niet: Dulcy keert na pensioen terug in schoot pleeggezin

Ingrid Woutering vertelt: ‘Het is zo’n feest. We genieten enorm van elkaar. We hadden Dulcy nu lang niet gezien, maar we hebben al die jaren wel contact gehad met haar baas, Mitchel. Dulcy was onze eerste KNGF-pup. Mijn man en ik zeiden wel eens tegen elkaar: als we er ooit één terug zouden willen, dan is het wel Dulcy. Natuurlijk omdat ze een bijzondere plek in ons hart heeft omdat ze de eerste was, maar ook omdat ze de liefste hond van de wereld is. Ze is heel zachtaardig, levendig en fantastisch met kleine kinderen. En nu is ze dus echt weer terug bij ons!’

Dwars door het bloemperk

‘Het gaat hartstikke goed met haar. Dulcy heeft een goede conditie en springt als een hinde over de hei. Nou ja, ze houdt het iets minder lang vol dan vroeger, maar toch. We gingen laatst met haar naar zee en zij dook erin alsof ze nooit weg was geweest van dit strand. Of ze ons herkent? Het lijkt erop, maar dat weten we niet helemaal zeker. Grappig was wel dat ze bij aankomst precies het rondje door de tuin rende dat ze als pup deed – het verboden rondje, door het bloemperk. Alsof ze het nog wist.’

Tweede viool

‘Voordat we haar als pup kregen, hadden wij altijd Mechelse herders. Toen de laatste doodging, stond er toevallig een artikel in de krant over puppypleeggezinnen. Ik zei tegen mijn man: “Is dat niks voor ons?” Eerst vond hij het idee niks, zo van: “pfff, labradors…” Maar we gaven ons toch op. Toen moesten we natuurlijk nog door een sollicitatiegesprek van 2 uur, maar daar kwamen we goed doorheen.’

‘Toen we Dulcy kwamen halen bij KNGF en ze haar in de armen van mijn man legden, was hij meteen om. Ik zei nog tegen hem: “Je moet niet verliefd worden op dit hondje” – dat hield hij zeker 5 seconden vol. Na Dulcy hebben we nog 9 pups opgevoed. Alle honden zijn vooral gek op mijn man. Ik speel echt de tweede viool, maar dat geeft niet hoor, ik geniet volop mee.’

Door met de volgende

‘Het opvoeden van Dulcy vond ik niet makkelijk. Ik was veel te zenuwachtig. De stadsevaluatie ging helemaal mis. Ze kwam in eerste instantie ook niet door de basistraining, maar uiteindelijk is ze een fantastische blindengeleidehond geworden. Op één na zijn al onze pups aan het werk gegaan. Ik weet dat pleeggezinnen soms erg teleurgesteld zijn als hun hond het niet haalt, maar wij staan daar nuchter in. Je probeert het als pleeggezin, en KNGF probeert het, je doet allemaal heel erg je best, maar als de hond niet geschikt blijkt als hulphond, dan is dat jammer maar helaas. Bovendien krijgen ze dan een leuk leven als huishond, dus dan denk ik altijd: Hup, we gaan door met de volgende!’

Verdriet en blijdschap bij baas

‘Al die jaren hebben we goed contact gehad met Dulcey’s baas Mitchel. Toen ze met pensioen mocht, gingen we haar bij hem ophalen. Dat was echt hartverscheurend. Dulcy was zijn eerste blindengeleidehond en hij staat nog steeds op de wachtlijst voor een opvolger, dus hij was erg verdrietig. Tegelijkertijd is hij ook hartstikke blij dat ze nu bij ons woont en dat ze het goed heeft. Voor ons is het alleen wennen dat ze nergens meer mee naar binnen mag. Als pup in opleiding was ze vaak welkom en als afgestudeerde geleidehond natuurlijk ook, maar als gewone huishond niet meer. Maar goed, daar wen je ook weer aan.’

‘Zoals gezegd hebben we negen 9 pups gehad en die tiende komt er misschien ook nog wel eens. Maar de komende jaren richten we ons gewoon op Dulcy, om haar een welverdiende, goede oude dag te geven. Alles draait opnieuw om haar. We genieten enorm en hopen dat ze nog vele jaren bij ons mag blijven. En we hopen natuurlijk ook heel erg dat Mitchel snel een nieuwe hond krijgt’, besluit Ingrid.

P.S. Het laatste nieuws is dat Mitchel inmiddels heeft kennisgemaakt met een nieuwe geleidehond! Het klikte en hij gaat binnenkort van start met de instructie.