‘Dankzij Becky heb ik weer een leven’ 

Onvoorwaardelijk maatje

Honden zijn altijd belangrijk geweest in Rons leven. Als hondengeleider bij de politie werkte hij jarenlang samen met diensthonden. ‘Ik weet wat het is om een maatje te hebben en hoe bijzonder de band tussen mens en hond kan zijn’, vertelt hij. Toch had hij nooit kunnen vermoeden hoeveel verschil een hond ooit in zijn eigen leven zou maken. Door alles wat hij tijdens zijn werk meemaakte, ontwikkelde Ron een posttraumatische stressstoornis (PTSS). Zijn wereld werd steeds kleiner. Tot Becky in zijn leven kwam.

Weer een stukje leven terug 

‘Door haar heb ik weer een stukje leven teruggekregen. Er zit heel veel verschil in. Ik noem haar echt mijn engeltje. Ze is er gewoon altijd. Mijn leven is positief veranderd. Ze gaat bijna overal met me mee. Ze geeft zoveel rust. Als ik stress heb, dan merkt zij dat al voordat ik het zelf in de gaten heb. Als ik onrustig word of met mijn duimen begin te wrijven, komt ze bij me staan. Ze let zo goed op.’ 

Vroeger ging Ron boodschappen doen alsof hij een Formule 1-coureur was, vertelt hij. Zo snel mogelijk naar binnen en weer weg. ‘Nu blijf ik staan bij de schappen en kijk ik rustig rond, omdat ik weet dat zij achter me staat. Ze geeft me een gevoel van veiligheid. Andere mensen weten vaak niet hoe ze met PTSS om moeten gaan. Becky weet het honderd procent. Zij is mijn veilige plek. Dat is onvoorwaardelijk.’ 

‘Het geeft me rust dat alles geregeld is’ 

Een testament had Ron altijd al. ‘Vroeger was het voor mij puur zakelijk: dingen moeten gewoon geregeld zijn. Als er niets op papier staat, kan dat veel ellende opleveren. Laat het maar duidelijk zijn. De dood hoort er ook gewoon bij. Niemand weet of morgen nog gegeven is. Het geeft me een goed gevoel dat alles geregeld is. Als ik weet dat de mensen om mij heen goed verzorgd achterblijven, dan geeft mij dat rust. De rest gaat naar een goed doel. Ik kan het toch niet meenemen. Als ik er niet meer ben, ben ik blij dat ik dan nog iets kan betekenen voor mensen die het ook hard nodig hebben.’ 

Vanzelfsprekende keuze 

Voor Ron was de keuze om KNGF Geleidehonden in zijn testament op te nemen vanzelfsprekend. ‘Voor mij was dat eigenlijk meteen duidelijk. Ik heb er geen seconde over getwijfeld. Ik weet wat honden voor mensen kunnen betekenen. Er was volledig vertrouwen tussen mij en mijn diensthond en nu ervaar ik elke dag wat Becky voor mij doet. Toen ik hoorde over de wachtlijsten en de kosten die erbij komen kijken, had ik direct zoiets van: als ik er niet meer ben, wat is er dan mooier dan dat het naar zo’n organisatie gaat? Dan kunnen andere mensen ook geholpen blijven worden.’

‘Ik leef het elke dag’ 

Want het werk van KNGF Geleidehonden moet wel door kunnen gaan, vindt Ron. ‘Als het geld er niet is, kunnen er geen honden worden opgeleid. Ik weet zeker dat het hier goed terechtkomt. Ik zie het zelf. Ik leef het elke dag. Ik ben gewoon heel blij dat ik op deze manier nog iets kan betekenen voor mensen die dezelfde steun nodig hebben als ik. Ik sta duizend procent achter mijn keuze. Dat gaat ook nooit meer veranderen.’