Een MRI-scan ondergaan is al best spannend, laat staan als je nog maar 9 jaar oud bent. Voor Rosalyn was het vanwege haar hersentumor helaas wel nodig om eens in de zoveel tijd een MRI-controle te hebben. Dat ging altijd onder narcose, maar laatst kwam daar verandering in. Haar moeder Viola vertelt.
‘Gelukkig vindt Rosalyn het ziekenhuis niet per se eng of spannend. Maar voor een MRI-scan was een narcose, ook vanwege haar jonge leeftijd, nog wel prettig. Tot we laatst de hoek om kwamen in de gang van het ziekenhuis, en bezoekhond Flynn zagen zitten. Rosalyn vindt honden geweldig, dus bij het zien van Flynn was ze de MRI bijna vergeten.’
Veel mensen
‘Bij het MRI-onderzoek zijn altijd een hele hoop mensen betrokken: de radioloog, een anesthesist, een verpleegkundige, een pedagogisch medewerker. Ik ben er zelf natuurlijk ook bij. Al die mensen vragen iets van Rosalyn. De een vraagt naar haar naam, de ander vraagt welk filmpje ze wil zien en weer een ander was bezig met oordopjes vanwege het geluid van de MRI. Het is allemaal ook logisch: ze doen er alles aan om haar af te leiden van het vervelende onderzoek.’
Bij het zien van Flynn was ze de MRI bijna vergeten.
– Viola
‘Daarnaast gaat het allemaal in best een hoog tempo. Ook dat snap ik, want hoe sneller ze haar in de MRI helpen, hoe sneller ze ervan af is. Maar daardoor voelt het wel gehaast aan en dat zorgt voor de nodige onrust bij Rosalyn’.
Relaxte sfeer
‘Flynn bracht daar verandering in. Zodra Rosalyn de hond zag, lag haar focus bij hem. Ze vond het geweldig dat ze hem mocht knuffelen en spelletjes met hem mocht doen. Ze lette eigenlijk helemaal niet meer op alle mensen om haar heen. Het was mooi om te zien hoeveel rustiger ze was, en dat er überhaupt een veel relaxtere sfeer hing.’
Zonder narcose
‘Rosalyn kreeg alle tijd om met Flynn bezig te zijn. Hij mocht ook mee de MRI-ruimte in en zelfs even bij haar op het bed liggen. Doordat het nu zoveel rustiger ging, durfde ze het aan om zonder narcose de MRI-scan te ondergaan. Super dapper! Na afloop vertelde ze dat het nog steeds wel vervelend was: het duurde best lang en het is een naar geluid. Maar Flynn was nog steeds in de wachtruimte aanwezig, ze kon hem weer even knuffelen en was de MRI daarmee al snel vergeten. Dat een hond dit kan bereiken, zoveel rust kan brengen, dat is prachtig om te zien.’
