De avond-vrijwilligers van de kennel 

Je bent avondvrijwilliger in de KNGF-kennel – hoe is dat zo gekomen?

Yolande is gepensioneerd kinderfysiotherapeut en sport en werkt in haar vrije tijd graag in de tuin. Hoe ze bij KNGF terechtkwam? ‘Tijdens de coronaperiode fietste mijn zusje elke dag naar Ouderkerk op en neer vanuit Amsterdam. Ze passeerde KNGF en vond het iets voor mij om daar te helpen – ik was net gestopt met werken. Op dinsdagavond was nog een gaatje voor een vrijwilliger en dat heb ik opgevuld.’

Helga: ‘Na altijd een vaste baan en een eigen eetcafé te hebben gehad, vond ik het tijd iets totaal anders. Ik ben altijd gek op honden geweest en via een kennis kwam ik erachter dat je als vrijwilliger bij KNGF kon werken. Zo is het balletje gaan rollen.’

Merel: ‘Graag wilde ik niet alleen met donaties goed doen voor de wereld, maar ook met mijn tijd. Ik werk de hele dag met mensen en ben dol op dieren, dus het was voor mij duidelijk dat ik met dieren wil werken, het liefst honden. Het werd dit. Omdat ik een fulltimebaan heb, is avondvrijwilliger de enige (prettige) optie.’

Mirjam is sinds vorig jaar met pensioen, maar werkt nog wel betaald voor het Servicebureau. Op dinsdag past ze op haar kleinkinderen en de rest van de week houdt ze zich, al dan niet samen met haar man, bezig met van alles en nog wat. Bij KNGF begon ze meer dan 15 jaar geleden: “Ik ben op dinsdag gestart als vrijwilliger in de ochtend. Gaandeweg heb ik zo’n beetje alle diensten in de kennel wel eens gedraaid, daar waar ze me nodig hadden. Inmiddels draai ik tweewekelijks op zaterdagavond mee.”

Toby leest veel en luistert altijd naar muziek. Daarnaast is hij contactpersoon voor bedrijven die onderhoud doen of storingen oplossen op zijn woonterrein, politiek betrokken, penningmeester van een vereniging, fotografeert hij en volgt hij een cursus kunstgeschiedenis. Bij KNGF kwam hij binnen als sponsor: “Ik was sponsor van pup Japi toen ik naar de open dag voor sponsoren ben gegaan. Ik was erg onder de indruk van wat ik daar zag. Na mijn pensionering wilde ik weer vrijwilligerswerk gaan doen, maar er moest eerst een heup worden vervangen. Toen dat in orde was, heb ik gesolliciteerd. Ik doe iedere week dienst, afwisselend op vrijdag- en zaterdagavond.”

Hoe is het om in de kennel te helpen?

Evelien: ‘Als je iets vanuit je hart kunt doen is dat fijn. En dat je daarvoor de was doet en poep schept en dat ook nog leuk vindt. Je draagt – als minuscuul schakeltje – bij aan vrijheid voor een medemens. Het helpen in de kennel brengt mij ook veel. Ik leer over honden en er is leuk contact met het team. Het voelt als een voorrecht dit te doen.’

Helga: ‘Geweldig. Onze honden zijn geweldig en de vaste medewerkers zijn ook heel leuk om mee samen te werken. Daarnaast geeft het een groot gevoel van voldoening dat je mag meehelpen om mensen weer te laten meedraaien in de maatschappij.’

 Merel: ‘Leuk én meditatief. Ik ben dol op honden, dus omringd worden door zo veel lieve dieren is voor mij per definitie fijn. Daarnaast vind ik het heerlijk om ze te borstelen of te knuffelen. Maar ook schoonmaken, of welke klus dan ook, vind ik prettig. Het werkt voor mij, na een werkdag, meditatief om met mijn handen bezig te zijn en minder met mijn verstand.’

Mirjam: ‘De honden zijn natuurlijk leuk, maar af en toe een luisterend oor te bieden aan een collega die daar behoefte aan heeft, is ook waardevol. Ze zijn vaak nog zo jong!’

Toby: ‘Geregeld komen er nieuwe dingen bij die ik leer van de vaste medewerkers en die ik onder begeleiding of (later) zelfstandig mag uitvoeren. Daarbij gaat het om het directe contact met de honden. Soms is dat bijvoorbeeld extra aandacht geven en spelen met honden die zijn gestopt met hun opleiding, maar nog geen nieuw tehuis hebben.’

Waarom zijn kennelvrijwilligers in de avonduren nodig?

Merel: ‘Omdat de vaste kennelmedewerkers zich dan kunnen richten op de belangrijkste taken, die alleen zij kunnen doen, en er zo extra ruimte is voor borstelen en knuffelen.’

Yolande: ‘De vaste kennelmedewerkers hebben in de avond tijd om werk te doen waar ze door de hectiek overdag niet aan toe komen. Wij kunnen dan – gedeeltelijk – bijspringen.’

Toby: ‘Ik heb geleerd dat er heel veel bij komt kijken om de honden te trainen en te verzorgen. Ook op gebied van bijvoorbeeld fysio en medicatie. Er moet ook veel worden geadministreerd. De avondvrijwilligers kunnen het werk van de vaste krachten verlichten. Door bijvoorbeeld samen voor het uitlaten te zorgen, gaat het sneller en zijn we rond 22.00 uur klaar.’

Bijzondere momenten in de kennel

Helga: ‘Er was eens een hond die met pensioen ging, maar nog even in de kennel logeerde tot hij naar zijn adoptiegezin kon. Echt een wijze hond. Ik mocht hem borstelen. De jonge honden die pas net in de kennel woonden, waren best druk. Deze hond ging op de trimtafel zitten en keek rustig van links naar rechts alsof hij wilde zeggen, “jongens, nu stil zijn en gedraag jullie!” Je wilt het niet geloven, maar ze waren allemaal stil.’

Mirjam: ‘In de loop der jaren heb ik gemerkt dat als ik na een half uurtje werken in de kennel denk “Wat zijn die honden vervelend”, dat meestal een indicatie is dat ikzelf op dat moment moe, verdrietig of gammel ben. Ze houden me dan gewoon een spiegel voor. Daar word ik dan weer vrolijk van.’

Voelen jullie je thuis in de kennel?

Evelien geeft het antwoord dat eigenlijk geldt voor iedereen: ‘Absoluut! Het team is fijn en het is heerlijk om in het moment bezig zijn en na afloop met een flinke portie hondenliefde op zak naar huis te rijden. En een voldaan gevoel natuurlijk.’

De vrijwilligers zijn blij, maar op hun beurt zijn de vaste kennelmedewerkers ook blij met vrijwilligershulp. Rafa en Denise, die de vrijwilligers aannemen, zeggen daarover: ‘Waar woorden tekortschieten, spreken knuffels. Dank aan onze vrijwilligers die onze honden elke dag liefde en geborgenheid geven.’