‘Het is een fijne gedachte dat mijn steun ook na mijn overlijden doorwerkt’

‘Op oudejaarsdag 2023 zei mijn man plompverloren dat hij na een huwelijk van 33 jaar niet meer getrouwd wilde zijn. Dat zag ik totaal niet aankomen’, vertelt Anita. ‘We hebben samen twee fantastische dochters, een tweeling van 28 jaar. Die meiden waren de grootste verrassing van mijn leven. Eigenlijk had ik nooit gedacht dat ik moeder wilde worden. Ik was bijna 30 toen ik trouwde en toch nog een kinderwens kreeg.’

Wat als mij iets overkomt?

Het uiteenvallen van het gezin, dat vindt Anita het ergste. ‘Als moeder creëer je een warm nest waarin alles goed is. Ook toen onze dochters het huis uit waren, bleef het contact hecht met vrijdagmiddagborrels, uitstapjes en spelletjesavonden. Na de scheiding viel dat plotseling weg. Er komt dan veel ruimte in je hoofd om de balans op te maken. Ik dacht: ik ben nu 63 jaar en als mij iets overkomt, wat laat ik dan achter voor mijn kinderen?

Nalaten aan een goed doel

Door de scheiding werd Anita’s leven ontleed en weer opnieuw in elkaar gezet. Alles werd tegen het licht gehouden, ook haar testament. Hierin kregen haar dochters een prominentere plek. Ook besloot Anita dat ze iets wilde nalaten aan een goed doel. ‘Ik werk sinds 2021 als vrijwilligster in de kennel van KNGF. Door dat werk ben ik zo van deze stichting gaan houden. Ik wist gelijk: aan deze geweldige organisatie ga ik een deel van mijn vermogen schenken.’

Labrador liefde

KNGF werkt veel met labradors en de liefde voor dit ras zit diep bij Anita. In haar jeugd hadden ze er thuis twee. Later, toen Anita zelf een gezin had, kwam de blonde Jake in hun leven. ‘Jake was een kanjer en iedereen was dol op hem. Die hond was de lijm die iedereen bij elkaar hield. Toen hij op 8-jarige aan kanker overleed, was dat een pijnlijk gemis. Ik heb me kort daarna opgegeven als vrijwilligster bij KNGF en voel me daar na vier jaar ontzettend thuis. Ik ben een sfeergevoelig mens en voel dat het hier goed zit. De passie voor het vak, dat spat er gewoon vanaf.’

Lekker gewerkt

Elke maandag meldt Anita zich om de hondenkennel schoon te maken. Ze kan zich geen beter begin van de week bedenken: ‘Eerst is het even flink buffelen met het hele schoonmaakteam. Als toetje mag ik dan knuffelen met al die kwispelende honden. Dat geeft zoveel voldoening. Misschien ben ik maar een klein schakeltje in al het goede werk dat KNGF doet, maar ik ben er wel heel trots op. Het wordt ook zo gewaardeerd. Vroeger toen ik als secretaresse werkte zei mijn baas nou nooit: lekker gewerkt Anita! Dat is bij KNGF wel anders. Iedereen is blij dat je er bent.’

Onvoorwaardelijke trouw

Hoeveel vreugde een huisdier kan brengen, dat weet Anita uit eigen ervaring. Getrainde assistentiehonden kunnen nog veel méér betekenen. ‘Het ontroert me om te zien hoe graag onze honden samenwerken met mensen. Hoe gelukkig ze daarvan worden. En mensen bloeien daar ook helemaal van op. Hoe mooi is dat? Ik las ooit de uitspraak: “Een hond zal nooit zomaar beslissen hij niet meer van je houdt.” Dat raakte me zo. Want ja, ik heb iets anders meegemaakt in mijn huwelijk. Maar zo’n hond… Jake was echt mijn trouwe viervoeter. Ik gun iedereen die ervaring.’

Mijn steun werkt door

In korte tijd kreeg Anita veel te verstouwen. Na de scheiding is haar moeder ernstig ziek geworden en Anita maakte een nare val. ‘Het leven zit soms raar in elkaar. Ik ben van het dak van het tuinhuis gevallen toen ik bladeren opruimde. Het bleef bij een hersenschudding en een botbreuk, maar dat had heel anders kunnen aflopen. Het zijn dat soort momenten dat je denkt: heb ik mijn zaken goed op orde? Ik ben opgelucht dat alles is afgevinkt voor mijn nalatenschap. En het is een fijne gedachte dat mijn steun aan KNGF ook na mijn overlijden nog doorwerkt.’