Grote steun en toeverlaat

'Met Nadia kan ik weer gaan en staan waar ik wil’

Baas Jacqueline en geleidehond Nadia liggend op de grond voor een rieten bank

Jacqueline Vrijland (54) vormt alweer vier jaar een onafscheidelijk paar met haar blindengeleidehond Nadia. ‘Ik dacht eerst: een hond is niks voor mij, maar er ging een wereld voor me open.’

Geen goede loper met de stok

Een progressieve netvliesaandoening zorgde ervoor dat de ogen van Jacqueline Vrijland door de jaren heen snel achteruit gingen. Om van A naar B te komen, moest ze een herkenningsstok gaan gebruiken. Toen haar zicht nog verder verslechterde, ruilde ze de herkenningsstok in voor een taststok om de weg mee te verkennen. ‘Ik ben gewoon geen goede loper met stok’, vertelt Jacqueline. ‘Ik liep heel krampachtig en dat was heel vermoeiend. Daarbij moest ik aan zoveel dingen denken en zoveel organiseren voordat ik ergens naartoe kon. Altijd maar rekening houden met de tijden van de taxi. In de winter, als het vroeger donker werd, plande ik geen afspraken meer aan het eind van de middag. Ik zag met mijn beetje restvisus vrijwel niets in het donker en reizen vond ik dan zeer onprettig. Je past je steeds maar weer aan de nieuwe situatie aan en levert steeds meer in, totdat het echt niet meer gaat.’

Ommezwaai in haar leven

Jacqueline kan het zich nu echt niet meer voorstellen. Toch dacht zij enkele jaren geleden nog dat een blindengeleidehond niets voor haar zou zijn. Desalniettemin besloot ze samen met haar man en dochter de open dag te bezoeken bij KNGF Geleidehonden. Het betekende een ommezwaai in haar leven. Na een korte tijd op de wachtlijst te hebben gestaan, kwam blindengeleidehond Nadia in haar leven. Jacqueline: ‘Toen de gebruikelijke gewenningsperiode voorbij was, kon ik letterlijk gaan en staan waar ik wilde. Ik kan nu op elk moment met haar de deur uitstappen en Nadia leidt me vervolgens behendig overal langs. Ook in de drukke binnenstad; we lopen met gemak samen de Kalverstraat in en we bezoeken regelmatig de Albert Cuypmarkt of de Dappermarkt. Ik dacht altijd: wat moet ik met een hond. Ik woon in Amsterdam waar weinig groen is, in een flat. Het valt reuze mee. Bovendien woon ik vlakbij een groot omheind grasveld waar Nadia heerlijk kan loslopen.’

Grote steun en toeverlaat

Een afspraak aan het eind van de middag is met Nadia geen probleem meer, ook niet in de winter. ‘Ik volg nu een cursus in Eindhoven. Dat betekent in deze tijd van het jaar dat ik in het donker weer terug moet reizen naar Amsterdam. Met Nadia kan ik dat. Zonder haar was ik denk ik niet aan die cursus begonnen.’ Naast een uitstekende geleider is Nadia inmiddels ook haar grote steun en toeverlaat. Jacqueline: ‘Als ik zonder Nadia ergens naartoe moet, dan ben ik in een klap weer alleen. Het is niet alleen lastiger met een stok, maar het is ook zo dat ik zekerheid vind bij haar en zij bij mij. Ze wordt graag een beetje gecoacht en ik vind dat fijn om te doen. We zijn gewoon goed op elkaar ingespeeld waardoor we echt steun hebben aan elkaar.’