'Onze buddyhond voelde als lotsbestemming'

Ottilie zit gehurkt naast haar zwarte buddyhond

Voor Ottilie Povel (12) is vriendschap sluiten een hele uitdaging. Haar motoriek en spraak zijn niet zo goed ontwikkeld. Contact maken is daardoor moeilijk. Wanneer blijkt dat Ottilie een natuurlijke klik met honden heeft, kloppen haar ouders aan bij KNGF Geleidehonden.

Ottilie heeft het EVA syndroom. Door haar aandoening is zij slechthorend en valt en struikelt zij snel. Ook praten gaat moeizaam, wat best lastig is bij vrienden maken of spelen op straat. Haar moeder, Liejet Povel, vertelt: ‘Mijn man Daniël en ik zagen dat Ottilie steeds eenzamer werd. Als ouders doe je alles wat mogelijk is, maar wij konden dat gat niet opvullen.’ Als het gezin voor het eerst een logeerhondje krijgt, bloeit Otillie helemaal op. Liejet: ‘De logische gedachte was: wij nemen een hond. Toen we er even over nadachten, zagen we risico’s. Niet elke hond past in ons gezin. Een hele speelse hond vergroot de kans op valpartijen. Ook maakt Ottilie onverwachte bewegingen en praat zij wat harder. Sommige honden schrikken daarvan. Dat is voor hen beiden niet leuk.’ De familie ontdekt het bestaan van een buddyhond, een speciaal maatje voor hun dochter. Liejet en Daniël nemen medio 2019 voor het eerst contact op met KNGF Geleidehonden. ‘Het belangrijkste voor ons was de perfecte match. Die expertise hadden wij zelf niet. Nog een voordeel was dat een professioneel opgeleide buddyhond mee mag naar het ziekenhuis of de tandarts. Dat zou een grote steun zijn voor Ottilie.’

De intake

De telefonische intake vindt plaats, waarmee de familie Povel de eerste stap zet in het aanvraagproces. Liejet: ‘In dit gesprek werd ons uitgebreid gevraagd naar de situatie en onze wensen. We zagen een buddyhond als gezelschap voor Ottilie, maar ook als hulp om haar zelfstandiger te maken. De verzorging van een huisdier geeft een gevoel van verantwoordelijkheid. We hoopten ook op een stimulans voor onze dochter om naar buiten te gaan en kinderen te ontmoeten.’ Ondanks een heel prettig gesprek, wordt Ottilie niet op de wachtlijst geplaatst. Liejet vertelt: ‘De wachtlijst was op dat moment te lang en daarom tijdelijk gesloten. Dat was een enorme tegenvaller. Maar er speelde nog iets: mijn man en ik waren niet genoeg thuis vanwege werk. KNGF gaf aan dat we daar eerst een oplossing voor moesten zoeken. Daar zijn we toen gelijk mee aan de slag gegaan.’

Het thuisbezoek

Liejet regelt dat zij meer vanuit huis kan werken. Wanneer de wachtlijst heropend is, neemt zij nogmaals contact op met KNGF. De aanvraag komt binnen bij Marlouke Roos, instructeur voor buddyhonden en assistentiehonden. Zij doet het eerste thuisbezoek bij de familie Povel: ‘De meeste mensen zijn bloednerveus als je binnenkomt. Daarom ga ik niet gelijk de diepte in. Pas als iedereen op zijn gemak is, komt een verhaal goed tot zijn recht.’ Liejet heeft een positieve herinnering aan het gesprek: ‘Marlouke was heel empathisch en echt op zoek naar een match voor beide partijen. Dat vond ik heel geruststellend. Ik had gelijk vertrouwen dat zij zowel kennis van mensen als van honden heeft. Zij vraagt waar je twijfels liggen en hoe jouw zoektocht eruitziet. Marlouke is heel eerlijk over hoe ze je daarin kan ondersteunen.’


De wachtlijst

Na het thuisbezoek krijgt het gezin groen licht en wordt op de wachtlijst geplaatst. Voor de buddyhond voor kinderen met een visuele of fysieke beperking is de wachttijd erg lang. Liejet vertelt: ‘Het eerste gevoel van teleurstelling hebben we maar snel ingeruild voor vertrouwen. Het was een soort lotsbestemming. We dachten: als het niets wordt, dan lossen we het ook wel weer op.’ Terwijl het gezin wacht, gebeurt er bij KNGF een hoop achter de schermen. Het maken van een match draait om kennis, een buikgevoel en om véél geduld. 


Marlouke vergelijkt KNGF in dat opzicht met een datingbureau: ‘Natuurlijk kijken we naar degene die het langst wacht. Maar als daar geen match is, dan kijken we toch verder. In mijn functie ben ik overal op aangesloten: de gezinnen, de buddyhonden en de trainers. Ik ken alle partijen heel goed en dat is ook nodig om een match te kunnen maken. Toen Eastwood in beeld kwam, maakte ik gelijk de connectie met de familie Povel. Eastwood is een hele beschaafde hond, en lief met kinderen. Niet echt een stoere jongen, maar gezellig aan de lijn lopen en een maatje zijn, daar is hij heel geschikt voor. De Povels hebben een kalme energie, ervaring met honden en wonen aan de rand het bos, om maar een paar punten te noemen. Het hele plaatje klopte gewoon.’


Goed nieuws

In september 2020 mag een KNGF-medewerker het goede nieuws overbrengen. Liejet herinnert zich het telefoontje nog goed. De timing was perfect, maar ook vreselijk slecht: ‘Ottilie lag in het ziekenhuis met ernstige astma. Ze kreeg weinig bezoek en dat was pijnlijk om te zien. Wat dat betreft kon Eastwood niet snel genoeg bij ons komen. Helaas moesten we eerst uitzoeken of een hond verstandig was, nu Ottilie astmatisch bleek te zijn. KNGF reageerde fantastisch. Eastwood werd tijdelijk voor ons opgevangen. Toen de arts het verlossende antwoord gaf, waren we zo opgelucht. Een hond in huis was geen probleem. De voorpret hielp enorm bij het herstel van Ottilie. Eastwood was een soort engeltje waar ons hele gezin kracht uit haalde.’

Portret van buddyhond Eastwood

De instructiedagen

Wanneer Ottilie hersteld is, maakt het gezin zich op voor de komst van hun nieuwe huisgenoot. Het afleveren van een hond gaat bij KNGF altijd gepaard met instructiedagen. Marlouke en haar collega Rijk van Kooij bezoeken de familie Povel thuis. ‘Het is een soort spoedcursus waarin je leert wie je hond is. We gaan ‘m samen uitlaten, zijn vacht verzorgen, eten geven, commando’s oefenen in huis en buiten. Natuurlijk ook spelen en knuffelen met Ottilie en haar broer Silvester,’ zegt Marlouke. De training is een praktische leidraad, maar Liejet voelt zich ook mentaal ondersteund: ‘Ik was heel vastberaden om alles perfect te doen. Het werd een beetje geforceerd, dus dat werkte averechts merkte ik. Marlouke zorgde dat ik me relaxter opstelde en dat pakte direct goed uit. Zij coachte ons in het samenspel met Eastwood.’

Wennen aan elkaar

Na de instructiedagen is iedereen aardig op elkaar ingespeeld. In de periode die volgt, is het de bedoeling dat er een band ontstaat tussen de hond en het gezin. Dat gaat prima bij de familie Povel. Het is een prille match, maar Eastwood is nu al niet meer weg te denken. Liejet vertelt: ‘Eastwood was al heel snel op zijn gemak bij ons. Ook Ottilie is gek op hem. Ik hoor haar vaak kletsen: “Hey jochie, goeiemorgen.” Zo lief. Ze ligt veel bij zijn mand om te knuffelen.’ Ottilies behoefte aan fysiek contact is groot. Eastwood moet daar nog een beetje aan wennen. Haar ouders zien hier een waardevol leermoment. ‘Wij grijpen dit aan als kans om met haar te praten over grenzen. In vriendschappen moet zij ook leren om signalen op te pikken en zich af te vragen: vindt de ander het ook nog leuk? Het is mooi om haar daarin te zien groeien.’

Harmonie in huis

Ottilie wordt zienderogen zelfstandiger. Liejet linkt het direct aan de komst van de buddyhond: ‘Ze geeft Eastwood eten en die taak neemt ze heel serieus. Sindsdien wil ze ook ineens haar eigen ontbijt maken. Dat moedig ik natuurlijk aan. Ottilie wil ook ineens alleen met Eastwood naar buiten. Spannend… Ik loop er op een afstandje achteraan. Eastwood is al een paar keer met Ottilie mee geweest naar ziekenhuisafspraken. Zij liepen dan samen voor mij uit de behandelkamer in. Vroeger hield Ottilie altijd mijn hand vast.’ Dat Eastwood en Ottilie na enkele maanden al zo op elkaar zijn ingespeeld, is een goed teken. Liejet: ‘Als zij hem uitlaat, dan past Eastwood zijn loopsnelheid aan. Het lijkt erop dat hij haar afwijkende looppatroon opmerkt. Ook in emotioneel opzicht is hij heel zorgzaam. Laatst struikelde Ottilie en kreeg toen een lik van Eastwood, zo van: gaat het een beetje? Als zij boos is en hard gilt, dan legt hij even die natte neus tegen haar hand. Zo brengt hij de harmonie weer terug in huis. Ik krijg daar een heel warm gevoel van.’

Roedel

Er is een fijne wisselwerking tussen Eastwood en de familie Povel. Niet alleen dochter Ottilie heeft een maatje, maar de hond heeft ook een liefdevol thuis. Liejet: ‘Eastwood is buiten wat onzeker met andere honden. Marlouke zei daarover: hij wil wel, maar vindt het ook spannend. Ze gaf ons advies om Eastwood de ruimte te geven om te onderzoeken en tegelijkertijd dichtbij te blijven. Zo kan hij veilig ontdekken wie hij leuk vindt en wie niet. Je ziet nu dat hij steeds zekerder wordt en initiatief neemt. Het geeft zoveel voldoening om dat voor hem te betekenen. Wij zijn de roedel bij wie Eastwood altijd terug kan komen.’


Meer van dit soort mooie verhalen lezen?

Onze website gebruikt cookies