‘Ons hele gezin is meer geaard sinds we een autismegeleidehond hebben’

Familieportret met autismegeleidehond Nayán

Autismegeleidehond Nayán woont sinds een half jaar bij de familie Aerts in Amsterdam. Moeder Jantien vertelt hoe deze leuke zwarte labrador een enorm positieve draai heeft gegeven aan het leven van haar zoon Quinten (8) en de rest van het gezin. 

‘Rond de leeftijd van 4 jaar ging het steeds slechter met Quinten. Hij reageerde niet meer op zijn naam en was vaak onbereikbaar. Met Quinten over straat lopen was een gevaarlijke onderneming. In een fractie van een seconde kon hij uit je blikveld zijn en de straat oversteken. Een paar keer is hij bijna onder een auto gekomen. Ik heb vaak doodsangsten uitgestaan. Dat gaf veel stress. Quinten werd onderzocht en uiteindelijk kregen we de diagnose. Dan staat je wereld even stil. Je moet accepteren dat je kind anders is en je dromen voor je kind daarop aanpassen. Quinten heeft een stoornis in het autismespectrum en Gilles de la Tourette. Bij Quinten uit deze aandoening zich in het hebben van tics, zoals het maken van bepaalde armbewegingen. Als de spanning oploopt, kan hij wel 12 tics tegelijkertijd hebben. Ik kan altijd goed aan Quinten merken hoe het met hem gaat aan het aantal tics dat hij vertoont.’

Baat bij huisdier

‘Quinten was in die periode zo overprikkeld dat zijn behandelaars vonden dat hij niet op regulier onderwijs kon blijven. We kregen de tip dat Quinten baat zou kunnen hebben bij een huisdier en dan vooral bij een stabiele hond. Die avond ben ik gelijk gaan googlen en kwam al snel uit bij de autismegeleidehonden van KNGF Geleidehonden, speciaal getrainde honden die een positieve invloed hebben op het gedrag van kinderen met autisme. Helaas bleek bij het eerste voorzorgbezoek dat een hond op dat moment niet in ons leven paste. Mijn man en ik werkten fulltime en we zaten nog middenin het acceptatieproces. Twee burn-outs en een depressie later besloot ik om te stoppen met werken. Toen ik eenmaal altijd thuis was, nam ik weer contact met jullie op om te vragen of we opnieuw op de wachtlijst mochten.’ 

Extra gezinslid

‘Nu we Nayán hebben, besef ik dat ze niet eerder had kunnen komen. Een hond erbij is een extra gezinslid waar je voor moet zorgen. Die ruimte hadden we gewoon op dat moment niet. We stonden veel te veel in de overlevingsstand. De eerste tijd met Nayán was best ingewikkeld. Quinten bouwt altijd spanning op bij nieuwe dingen, dat gebeurde toen ook.  In het begin was hij zelfs een beetje bang voor de hond, maar ik wist dat het zich zou normaliseren. Nayán kon ook wel erg enthousiast doen. Nu zie ik hoe Nayán zich aanpast in haar energie naar Quinten toe. Ze voelt goed aan wanneer het niet het moment is om te spelen. En ik weet niet hoe KNGF de matching doet, maar Nayán past perfect bij ons. Ze blijft kwispelen, geeft nooit een snauw en is altijd rustig. En dat kunnen we in ons gezin, waar de spanning soms best hoog oploopt, goed gebruiken. Het lijkt wel of alle gezinsleden meer zijn geaard sinds we een hond in huis hebben. Dat de komst van Nayán zoveel veranderde, had ik echt niet verwacht.’

Trots en zelfvertrouwen

‘Op straat zit Quinten met een tuigje vast aan Nayán. Daardoor kan hij niet wegrennen. Maar het heeft nog meer voordelen. Omdat Nayán in een bepaalde cadans loopt en zich niks aantrekt van de drukke bewegingen van mijn zoon, wordt Quinten daar rustiger van. De afgelopen tijd heeft Quinten voor het eerst speelafspraakjes gehad. Vooral de meisjes uit zijn klas zijn dol op Nayán en die gaan maar wat graag mee naar ons huis vanwege de hond. Quinten praat dan honderduit over Nayán en is zo trots. Nayán is voor hem echt een middel om te communiceren met anderen en dat geeft hem zelfvertrouwen. Verder laat ik Quinten, als hij erge nachtmerries heeft, met Nayán beneden op de bank slapen. Sinds we een autismegeleidehond hebben heeft Quinten gelukkig minder last van nare dromen.’

Vrolijke jongen

‘Vier weken geleden beleefde ik nog een moeilijk moment met Quinten. Hij wilde per se iets wat op dat moment niet kon en was niet meer te bereiken. Ik wist eigenlijk niet goed wat ik moest doen. Toen heb ik hem op de bank gelegd samen met Nayán. ‘Blijf maar even met Nayán liggen’, zei ik, ‘dan kunnen je hersenen even uitrusten.’ Ik zag de ademhaling van Quinten naar beneden gaan en hem rustig worden. Dat was mij als moeder niet gelukt. Het gaat nu gelukkig best goed met Quinten. Hij wil graag uitvinder worden. Quinten is echt een grappig mannetje met allerlei gevatte opmerkingen. Van een overprikkelend jongetje van wie werd gezegd dat hij niet onderwijsbaar was, is hij nu een vrolijke jongen van 8 die graag naar school gaat. Daarbij speelt Nayán een grote rol.’